Kaffikoking og slikt

Hausten er her, og me har starta oppatt arbeidskveldane på lagsrommet.

Hovudrommet er ferdig oppussa, og me er komne inn att der. Me har rydda ut av vevrommet vegg i vegg. To store vevstolar er flytte ut, så dugnadsgjengen kan gå laus på golv, tak og vegger.

Eg strevar med å få lagt ut ei ansvarsliste i høgre marg slik som me har hatt det før, så derfor blir det slik:

09.10.  Irene
16.10.  Olina
23.10.  Solfrid
30.10.  Ida
06.11.  Marianne
13.11.  Ingebjørg
20.11.  Gerd Marie
27.11.  Turid

Den som har ansvar, syter for kaffimat og –koking, og set på varme på lagsrommet på føremiddagen. Tangingane kan ringe Inger og avtale at ho set på varmen. Slik slepp dei ekstratur til Øvre den dagen.

 

Innflytting

Me leiger lokale hjå Årdal folkehjelp. Huset er gamalt, og blir pussa opp litt etter litt av ein driftig dugnadsgjeng. Denne vinteren har det vore vår tur. Nytt golv, tak, vegger, stikkontaktar, vindauge og lamper – til og med nokre nye stolar.

No er det tid for å flytte på plass saker og ting. Ein vevstol er komen på plass.

Lyst og lekkert har det vorte. Her blir det flott å vere vevkjerring.

Nye hyller er på plass – monterte heilt utan mannfolkhjelp.

Meir monteringsarbeid er snart ferdig. Til hausten loddar me ut eit flott slumreteppe i oldemorsruter.

Lekkert, ikkje sant?

Blåhuva

Presten U. F. Bøyesen skildra blåhuva i “Beretninger” i 1817. Francis M. Wyndheim skriv i 1859 om den same topphuva som er typisk for mannfolka i bygdene i indre Sogn.

Sogn bunadnettverk hadde flossakant som tema på siste handarbeidskvelden på museet. Det passar godt.

Tidleg på 70-talet  spøtte Magni Hjelmås ny huve etter den gamle som Sverre O. Asperheim hadde frå Seimsdalen. Ho skreiv også oppskrift, og det er denne me skal bruke når me 17. april startar opp med å strikke huva. Då har me god tid på oss fram til 18. september, når me skal lære oss å knyte flossakanten.

Slik tek me vare på ein gamal skikk og ein gamal teknikk.

 

Huva på bileta er ei av dei som Magni spøtte.